... علیکم انفسکم...! برشماست؛ مراقب خودتان باشید! مراقب ایمانتان... * صد و پنجمین از پنجمین...

دنبال آدم نباشم؛ دنبال عقیده باشم!

قدیمها در پاسخ «خوبی؟» ؛ میگفتم شکر... اما حالا در جوابش میگویم: سعی میکنم!

گفتهاند دلشان به جوابی خوش است که پاسخش واجب است... اما غافلند از سنت فرزند رسول... غافلند از مهربانیات... غافلند که فکر میکنند زودتر از شما سلام دادند...

کربلا رفتهها میفهمند... گاهی دلم بین باب الجواد و باب الرضا بلاتکلیف میشود... این طرف و آن طرف میکند!

حال که از چشم تو افتادم دلم به همین خوش است فقط...! به همین که روزی در چشم تو بودم! در چشم تو...

از دکتر تا روحانی! همه خادمت هستند... حالا چه رسمی، چه افتخاری! اما امیدوارم بدانند چقدر حسادت من و امثال من را بر میانگیزند.

به کلاس اول اگر رفتی بگو عوض کنند این جمله را؛ آن مرد تا نیاید؛ باران نخواهد آمد...!؟

پاک شود؛ دیده شود؛ بلکه پسندیده شود!

اندازهام را زیاد کن! قبل از آنکه به اندازهام؛ تکلیف و امتحان، برایم تقدیر کنی... * لا يُكَلِّفُ اَللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها/دویست و هشتاد ششمین از دومین

از عدالتت خوف دارم و به لذت گناهانم رجا! مهربانی این و تلخی آن را یادم بده!

در کتابها نوشتهاند؛ در روضهها خواندهاند: یا باید خیلی خوب باشم یا خیلی بد... تا خریداریام کنی. بس نیست!؟